جراحی بینی یکی از رایج ترین عمل های زیبایی و درمانی است که با هدف بهبود ظاهر بینی یا اصلاح مشکلات تنفسی انجام می شود. اگر چه بیشتر بیماران دوران نقاهت را بدون مشکل پشت سر می گذارند، اما گاهی برخی عوارض مانند چسبندگی بینی بعد از جراحی می توانند روند بهبود را تحت تاثیر قرار دهند. چسبندگی داخلی بینی از جمله مشکلاتی است که در صورت تشخیص و درمان به موقع، معمولا بدون ایجاد عارضه جدی برطرف می شود. اما اگر نادیده گرفته شود، ممکن است باعث اختلال در تنفس، احساس گرفتگی بینی و حتی نیاز به جراحی مجدد شود. در این مقاله به طور کامل درباره علت ایجاد چسبندگی داخلی بینی، علائم، روش های تشخیص، درمان، راه های پیشگیری و عوارض احتمالی آن صحبت خواهیم کرد.
چسبندگی داخلی بینی پس از عمل چیست؟
چسبندگی داخلی بینی به حالتی گفته می شود که دو سطح داخلی بینی، مانند تیغه بینی و شاخک های بینی، در اثر ترمیم غیر طبیعی زخم به یکدیگر متصل شوند. این اتصال که در علم پزشکی با نام سینشیا شناخته می شود، باعث کاهش فضای عبور هوا شده و عملکرد طبیعی بینی را مختل می کند. در حالت طبیعی، پس از جراحی، بافت های داخلی به تدریج ترمیم می شوند. اما اگر در زمان ترمیم، دو سطح زخمی با یکدیگر تماس مستقیم داشته باشند، ممکن است به هم بچسبند و مسیر طبیعی تنفس را محدود کنند.
علت چسبندگی بینی بعد از جراحی
شناخت علت ایجاد این عارضه به پیشگیری از آن کمک زیادی می کند. مهم ترین دلایل بروز چسبندگی بینی بعد از جراحی عبارت اند از:
آسیب همزمان دو سطح مخاطی
در صورتی که هنگام جراحی، هم دیواره داخلی بینی و هم شاخک بینی دچار آسیب شوند، احتمال اتصال این دو ناحیه در زمان ترمیم افزایش پیدا می کند.
خونریزی و تشکیل لخته
وجود لخته های خون میان بافت های داخلی می تواند مانند یک پل عمل کرده و زمینه ایجاد چسبندگی را فراهم کند.
عفونت بعد از عمل
اگر بیمار دچار عفونت شود، روند ترمیم طبیعی مختل شده و احتمال ایجاد بافت اسکار افزایش می یابد.
مراقبت نامناسب بعد از جراحی
عدم شستشوی بینی، دستکاری بینی، وارد شدن ضربه یا مراجعه نکردن برای معاینه های دوره ای از عوامل مهم ایجاد چسبندگی هستند.
سابقه جراحی های متعدد بینی
در افرادی که چندین بار جراحی بینی انجام داده اند، به دلیل وجود بافت اسکار بیشتر، احتمال چسبندگی داخلی افزایش پیدا می کند.
التهاب و چسبندگی بینی چه ارتباطی با هم دارند؟
یکی از سوالات رایج بیماران درباره ارتباط التهاب و چسبندگی بینی است. باید بدانید التهاب به تنهایی باعث چسبندگی نمی شود، اما اگر شدت آن زیاد باشد یا مدت طولانی ادامه پیدا کند، احتمال تشکیل بافت فیبروز و اسکار افزایش خواهد یافت.
پس از عمل بینی، وجود مقداری التهاب کاملا طبیعی است. اما زمانی که التهاب به علت عفونت، حساسیت یا مراقبت نامناسب تشدید شود، ترمیم بافت از حالت طبیعی خارج شده و احتمال اتصال قسمت های داخلی بینی بیشتر می شود.
به همین دلیل پزشکان معمولا بر کاهش التهاب از طریق مصرف داروهای تجویز شده، شستشوی منظم بینی و رعایت توصیه های بعد از عمل تاکید زیادی دارند.
آیا همه چسبندگی های بینی نیاز به درمان دارند؟
خیر ؛ اگر چسبندگی بسیار خفیف باشد و اختلالی در تنفس ایجاد نکند، ممکن است پزشک تنها بیمار را تحت نظر قرار دهد. اما زمانی که چسبندگی باعث کاهش کیفیت تنفس یا انسداد مسیر بینی شود، درمان ضروری خواهد بود. البته که گفته می شود اقداماتی نظیر شستشو دادن بینی باعث بهبود وضعیت داخلی بینی پس از عمل می شود که نیازی به روشهای درمانی خاص نخواهد بود.
دریافت نوبت معاینه جراحی بینی با پر کردن فرم زیر
درمان چسبندگی بینی بعد از جراحی
انتخاب روش درمان به شدت چسبندگی، محل آن و مدت زمانی که از ایجاد آن گذشته بستگی دارد. برای مثال درمان های دارویی به تنهایی قادر به از بین بردن چسبندگی نیست، اما می تواند التهاب را کاهش داده و از بدتر شدن شرایط جلوگیری کند.اسپری کورتون ، سرم شستشوی بینی ، پمادهای ترمیم کننده مخاط و آنتی بیوتیک در صورت وجود عفونت از اصلی ترین دارو های تجویزی توسط جراح بینی رشت به شمار می روند.
عوارض چسبندگی بینی بعد از جراحی
اگر این مشکل درمان نشود، ممکن است عوارض مختلفی ایجاد کند. از این رو مهم ترین عوارض عبارت اند از:
اختلال در تنفس
شایع ترین پیامد چسبندگی، کاهش عبور هوا از بینی است.
خشکی مخاط
به دلیل اختلال در جریان طبیعی هوا، مخاط بینی خشک شده و احتمال ایجاد پوسته افزایش پیدا می کند.
افزایش احتمال سینوزیت
وقتی تهویه طبیعی بینی مختل شود، تخلیه ترشحات سینوس ها نیز دشوار شده و احتمال عفونت بیشتر می شود.
کاهش کیفیت خواب
بسیاری از بیماران به دلیل گرفتگی بینی دچار خواب نامناسب، خر و پف و احساس خستگی در طول روز می شوند.
نیاز به جراحی مجدد
در موارد شدید و درمان نشده، ممکن است بیمار به جراحی ترمیمی نیاز پیدا کند.
